lunedì 13 settembre 2021

LA LUNA DEI LUNATICI : Garcia Lorca

 




1.

Danza da lùa  en Santiago

 

Fita aquel branco galàn,

olla seu transido corpo !

 

E’ a lùa que baila

na quintana dos mortos.

 

Fita seu corpo transido

negro de somas e lobos.

 

Nal : A lùa està bailando

na uintana dos mortos.

 

Quén fire potro de pedra

na mesma porta do sono?

 

E’ a lùa .E’ a lùa

na Quintana dos mortos!

 

Quén fita meus  grises vidros

cheos de nubens seus ollos?

 

E’ a lùa. E’ a lùa

na Quintana dos mortos !

 

Déixame morre no leito

sonando con froles d’ouro.

 

Nai : A lùa està bailando

na Quintano dos mortos.

 

Ai filla ,co ar do cèo

volvome branca de pronto!

 

Non è o ar, è a triste lùa

na Quintana dos mortos.

 

Quèn brùa co-este xemido

d’imenso boi  melanconico ?

 

Nai : E’ lùa, è a lùa

Na Quintana dos mortos.

 

Sì a lùa,a lùa

coronada de toxos,

que baila, e baila, e baila

na Quintana dos mortos?

 

Guarda quel bianco galante,

guarda il suo corpo gelato!

 

E’ la luna che danza

sulla piazza dei morti !

 

Guarda il suo corpo gelato ,

nero d’pombre e di lupi.

 

Madre: la luna danza

sulla  Piazza dei morti

 

Chi ferisce un puledro di pietra

alle porte stesse del sogno ?

 

E’ la luna! E’ la luna

sulla Piazza dei morti !

 

Lasciamo morire nel letto

sognando fiori dorati.

 

Madre la luna sta danzando

sulla Piazza dei morti !

 

Ah, figlia con l’aria del cielo

ora divento tutta bianca!

 

Non è l’aria, è la luna triste

sulla Piazza dei morti .

 

Chi grida con questo lamento

triste d’immenso bue ?

 

Madre : è la luna, la luna

sulla piazza dei morti.

 

Sì, la luna, la luna

incoronata di giunchi

che danza, danza, danza

sulla Piazza dei morti !

 

2.

La luna y la muerte

 

La luna tiene dientes de marfil.

Quèveja y triste asoma!

Està los cauces secos,

los campos sin verdores

y los àrboles mustios

sin nidos y sin  hojas.

Dona muerte, arrugada,

pasea por sauzales

con un absurso cortejo

de illusiones remotas.

Va vendiendo colores

de cera y de tormenta

como  un hada  de cuento

mala y enredadora.

La luna le ha comprado

pinturas a la Muerte

En esta noche turbia

Està la luna loca!.

Yo mientras tanto pongo

en mi pecho sombrìo

una feria  sin mùsicas

con las tiendas de sombra.

 

La luna e la morte

 

La luna ha denti d’avorio .

Come è vecchia e triste!

I fiumi sono secchi,

la campagna senza verde

e gli alberi appassiti

senza nidi e senza foglie.

Donna Morte, piena di rughe ,

passa  tra i salici

col suo assurdo corteo

di remote illusioni .

Vende colori

di cera e di burrasca

come una fata leggendaria

cattiva e ingannatrice.

La luna ha comperato

quadri alla morte.

In questa notte buia

La luna è pazza!

Nel mio cuore cupo

aspro

 una fiera senza musica

con le baracche d’ombra .

Federico García Lorca (IPA: [feðeˈɾiko ɣarˈθi.a ˈlorka]) (Fuente Vaqueros, 5 giugno 1898 – Víznar, 19 agosto 1936) è stato un poeta, drammaturgo e regista teatrale spagnolo, figura di spicco della cosiddetta generazione del '27, un gruppo di scrittori che affrontò le avanguardie artistiche europee con risultati eccellenti, tanto che la prima metà del Novecento viene definita la Edad de Plata della letteratura spagno

 

 

 


Eremo Rocca S. Stefano lunedì 13 settembre 2021 

 

Nessun commento:

Posta un commento